آدما یادشون می‌ره که وقتی یکی رو وابسته کردن در قبالش مسئول هستند ، ولی بعید می‌دونم تو این موضوع رو یادت بره، شازده کوچولو مسئول گلش بود چون اون رو به خودش وابسته کرده بود، تو هم مسئول منی چون تو تنها کسی بودی که تونستی من رو به خودت وابسته کنی شاید خودت دوست نداشتی این وابستگی رخ بده ولی من این وابستگی رو دوست دارم حالا دیگه زندگی برام یکنواخت نیست با یه حرف ساده که یکی می‌زنه یاد تو ذهنم رو پر می‌کنه ، ضربان قلبم می‌ره بالا، بعضی اوقات هم بخاطر دلتنگی اشکم سرازیر میشه، حتی یه آهنگ می‌تونه من رو غرق کنه توی لحظه های با تو بودن ،دنیا برام رنگ عوض کرده ، اصلا یادم نمیاد چه جوری این وابستگی ایجاد شد و حتی نمی‌دونم قبل از تو من چه جوری زندگی میکردم و وقت می‌گذروندم حالا هم که نیستی با یادت دارم زندگی می‌کنم .

بعضی روزا سعی کردم فراموشت کنم ولی نتونستم چون ساده ترین موضوع و اتفاق من رو به تو وصل می‌کنه مثل یه سوال ساده که ازم پرسیده بشه، غذایی که برای نهار گذاشتم ، جمله‌ای که توی یه کتاب می‌خونم ، حتی یه آهنگ من رو به تو وصل می‌کنه و تمام خاطرات با تو بودن رو برام تکرار می‌کنه ، الان دیگه نمی‌خوام فراموشت کنم می‌خوام با یادت زندگی کنم چون تو حالا نزدیکترین آدم زندگیِ من شدی ، ببین این جمله ساده هم من رو یاد تو انداخت پس راهی نمونده حداقل برای من ، باید با یاد تو زندگی کنم، و این موضوع رو خیلی دوست دارم و ازت می‌خوام که نگران نباشی می‌دونم چه جوری دلتنگی رو خسته کنم 😉

دلنوشته‌های آرام 😉​​​